دورترها تنها دلتنگ باران بودم، تنها باران

        حال دلتنگي تو نيز در نگاهم جا خوش كرده است...

                                    من و دل آمده بوديم به مهماني تو

هر دو لبريز غزل غرق گل افشاني تو

دلکم عرض ادب کرد و همان گوشه نشست

من همه محو دل و او همه حيراني تو

شب شعري که به پا بود در آن صبح لطیف

برد ما را به تب خيس و غزلخواني تو

من دچار تو شدم وقتي نگاهم کردي

دل گرفتار همان موسم باراني تو

چشم تو خلوت خوبي است اگر بگذارند

من و دل زائر آن معبد روحاني تو

روزي سرشار تر از حس شکفتن در باد

روز آغاز من و خلوت عرفاني تو

آسمان نيز ورق خورد همان روز که باز

من و دل آمده بوديم به مهماني تو