عيد فطر بر همه ي شما دوستاي گلم مبارك باشه ...
و به قول عرب ها ... سال نو مبارك 
دوستون دارم ... به يادتون هستم ... به يادم باشيد ...
به زودي با يه داستان جديد ميام ... 
صدا ، صدای قدم های من بود بر تن خیس خیابان و صدای سیرسیرک ها که آهنگ خاصی به سکوت بخشیده بود . بوی نم خاک مشامم را نوازش می کرد و سرمای شب پیکرم را به لرزه درآورده بود . زیر نور ماهتاب که ابرها تازه مجال خود نمایی به او داده بودند ، جوانی بود ژولیده ، در پالتویی گرم پیچیده ، که در کنار خیابان نشسته بود .
ریاضت اندامش به وضوح مشخص بود ، حتی پیچیدن در آن همه لباس هم نمی توانست پیکر نحیفش را نهان کند . بخاری سرد با تأمل از سینه گرم او بازدم می شد . نگاه خیره ی او تنم را سردتر از پیش می کرد . گویی روح در بدن نداشت ، گویی سرما را احساس نمی کرد ، گویی آنجا نبود .
نقطه ی پایانی نگاه او کجا بود ؟
دور از او نشستم ، به مسیر نگاه او خیره گشتم . با گذر از خیابان و عبور از شاخه های سرما زده ی درختان ، به دری رسیدم به رنگ بهار . آیا خواستگاه ذهن مرد آنجا بود ؟
نوری در خانه سوسو می زد ، گویی نور فانوس بود در این عصر بی احساس ! و همجنان جوان خیره به در . مدتی در خیال پرسه زدم ، ناتوان ماندم از رازهای درونی او . قطره ای به روی صورتم لغزید ، باز باران قصد مصاف با رویای جوان کرد . گویی قدرت خویش را به رخ او می کشید . اما جوان همه ی احساسات خود را تبدیل به یک احساس کرده بود ، انتظار ...
تاب ضربات قطره های باران را نداشتم . به سختی پاهای یخ زده ی خود را تکان دادم و به گرمای اتاقم پناه بردم . تمام شب را در اندیشه ی پیکر نیمه جانی گذراندم که گوشه ای از این شهر سرد را گرفته بود . شفق برآمد و چلچه ها آواز سر دادند ، صبح روزی زیبا . آسمان با زمین آشتی کرده و خورشید با تابش خود منت بر پیکر سرد ما می گذاشت . برای دیدار صبح مجالی نمانده بود .
کوچه ی ما هنوز بوی باران می داد . ناگه به یاد جوان ژولیده ، قدم تندتر به خیابان گذاشتم .
باز همان حالتی که بود ، اینبار بی روح !
((همخونه))
دوستای گلم ... این داستان رو خودم نوشتم ... دوست دارم شما ویرایش کنید و هر مشکلی داره بگید ... می خوام یه چیز درست و حسابی تو دفترم بنویسم ... ممنون میشم ... یادتون نره ها 
سلام ... امیدوارم لحظات خوبی رو در کنار خانواده داشته باشید ...
با یه دلنوشته اومدم ... از زبان یک مرداب برای گل نیلوفر ...
" بستر عشاق "
گل من نیلوفر من
نقش تو زیبایی من
رقص تو آرامش من
ناجی دلبرگ سبزم
غنچه ات را تا که دیدم شادمان ... مسرور گشتم
عشق دیدار و شکفتن لحظه هایم را ستودم
انتظارت را کشیدم آنقدر تا گل ندیدم ...
عشق اول عشق آخر بازی ات دیگر شد عادت
آنقدر نشکفت و مُردم تا به این بستر عشاق
عاقبت مرداب گفتند ...
(( همخونه ))
